از شگفتيهاي دنياي کودکان، ايمان و باورهاي
مذهبي آنهاست. کودک، فطرتي خداآشنا دارد، از آن جهت که نفخه اي از روح خدا در ذات
اوست. مباني بسياري از باورهاي مذهبي در درون او وجود دارد که با اندک تذکري از
والدين و مربيان و با يافتن مصداقهايي در جهان خارج مي کوشد آن را بپذيرد و خود را
با آن تطابق دهد. شک نيست که معني و مفهوم مذهب و تعاليم آن بسيار و در برگيرنده
همه جوانب حيات انسان است ولي کودک از مذهب آن چيزي را مي پذيرد که متناسب با
خواسته هاي او و مبتني بر مشاهدات، تجارب و يافته هاي شخصي اوست. به تدريج که رشد
کودک بيشتر شده و آگاهيهاي او افزایش می یابد . دامنه ارتباط او با مذهب بيشتر شده
و موجبات پيدايش حالاتي را در او فراهم مي آورد که مي توان نام آن را «حالات
مذهبي» ناميد.1 حال بايد به اين پرسش، پاسخ گفت که برخورد پدران و مادران با چنين
ذخاير بزرگ معنوي چگونه بايد باشد و نقش آنها در پرورش صحيح رفتارهاي مذهبي کودکان
چيست؟
در این قسمت به بیان نکات و الگو های بیان شده از دیدگاه دین اسلام و نیز مباحث
روانشناسان و صاحب نظران خواهیم پرداخت.